Σαντορίνη, Αργυρός, 2005

Το Ασύρτικο μοιάζει με Riesling∙ μόνο που φοράει bluejeans.

Τη φιάλη αυτή μου την χάρισε ο Γ.Κ. στο Paleo, στη διάρκεια μιας κουβέντας για τη δυναμική παλαίωσης του Ασύρτικου σε αντιπαραβολή με το Riesling. Την είχε «κρύψει» ανάμεσα στις αγορασμένες φιάλες και, όταν του τηλεφώνησα για να τον ευχαριστήσω, ήταν ήδη έτοιμος με το δικό του ρητό:«Ένα παλαιωμένο κρασί είναι σαν να κάνεις έρωτα με μια ώριμη γυναίκα. Η απόλαυση είναι εγγυημένη, χρειάζεται όμως και λίγη φαντασία.»

Δεν περίμενα κάποια σπουδαία περίσταση· λίγες μέρες αργότερα άνοιξα το μπουκάλι στο σπίτι, παρέα με κατσικίσιο τυρί και τόφου. Υπάρχουν στιγμές –κυρίως τα βράδια, όταν οι εντάσεις της ημέρας σβήνουν– που το κρασί λειτουργεί σαν φάρμακο: καταπραΰνει, περιθάλπει, απορροφά την τοξικότητα της καθημερινότητας.

Η μύτη ήταν μεσαίας+ έντασης και καθαρά Riesling: πετρόλ και βενζολικές νύξεις (πετρέλαιο, μπαταρία), μεταλλικότητα που θύμιζε ρινίσματα σιδήρου, πιθανόν από ανεπαίσθητη αλλά ευγενή οξείδωση. Στη συνέχεια ξεδιπλώθηκαν τα εσπεριδοειδή στη σκληρή, πικρή τους εκδοχή – ξύσμα λεμονιού, φλούδα γκρέιπφρουτ, κυδώνι – μαζί με μια χαρακτηριστική νότα κερήθρας.

Στο στόμα, η ένταση ήταν υψηλή. Κυριάρχησαν ξανά τα εσπεριδοειδή (λεμόνι, κυδώνι, πορτοκάλι, μανταρίνι), πλαισιωμένα από τραχιές βοτανικές νότες (φασκόμηλο, πράσινο τσάι) και διακριτικές αποχρώσεις ανθόμελου. Όλα δεμένα πάνω σε ένα αυθεντικό ορυκτό υπόβαθρο, που ξυπνούσε μνήμες τόπου και έφερνε στον νου βρεγμένα βότσαλα και χοντρό αλάτι.

«Έπινα Riesling», παραδέχθηκα στον Γ. αργότερα. Εκείνος όμως πήγε τη σκέψη πιο μακριά: το Ασύρτικο, ακόμη και παλαιωμένο, δεν εγκαταλείπει ποτέ τις κυρίαρχες εσπεριδοειδείς αναφορές του∙ σε αντίθεση με το Riesling, που μεταμορφώνεται σε πιο κομψά και εξελιγμένα αρώματα. «Το Ασύρτικο είναι ένα Riesling που φοράει bluejeans», είπε εύστοχα.

Πέρα από την απόλαυση, η εμπειρία αυτής της φιάλης ήταν για μένα κι ένα σπουδαίο μάθημα οινικής κατανόησης. Κι οφείλω ευχαριστίες στον Γ.Κ. γι’ αυτό.