Αρχικά να ξεκαθαρίσω πως δεν θεωρώ το σαββατιανό μια ταπεινή ποικιλία. Κατά πολλούς οινοχόους έχει ταβάνι και ίσως να έχουν και δίκιο. Ωστόσο αυτό το σταφύλι της Αττικής έχει δώσει πάρα πολύ καλά κρασιά τα τελευταία χρόνια. Συνεπώς μένω στο τι δοκιμάζω κι αυτό μεταφέρω. Ο κύριος Γκίνης λοιπόν, μετά το εντυπωσιακό Seventeen, βάλθηκε να μας αποτρελάνει. Τι κρασί, πραγματικά! Χρώμα χρυσό λαμπερό. Μύτη μεσαίας+ έντασης που ξεχειλίζει από βότανα του δάσους. Πεύκο / πευκοβελόνες, θυμάρι, κέδρος και δεντρολίβανο συνθέτουν ένα καθόλα θελκτικό μπουκέτο. Λευκά άνθη, νότες βανίλιας, κυδωνιού και νεραντζιού σε δεύτερο χρόνο. Στόμα ανάλογης έντασης όπου το κυδώνι, το νεράντζι, το λάιμ, το λεμόνι και το σαγκουίνι κυριαρχούν. Μια ιδέα από μέλι θυμαρίσιο στο τέλος. Σώμα με όγκο, μέτριας έντασης οξύτητα και βουτυράτη λιπαρότητα. Μεσαίου+ μήκους επίγευση. Εύγε! Ίσως το καλύτερο σαββατιανό που έχω πιει. Θα το παρακολουθώ στενά από εδώ και στο εξής και ίσως πάρω μια-δυο φιάλες για παλαίωση. 91/100- Η τιμή του αστεία σε σχέση με την ποιότητά του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου