Θυμάμαι, είχα πιει τη σοδειά του 11' το 2014. Τώρα, 10 χρόνια μετά, μια ιδιαίτερη συγκυρία με έκανε να ανοίξω τη σοδειά του 10', ένα κρασί ηλικίας σχεδόν 14 ετών, με περίσσιο σφρίγος και πολύπλοκο όσο ένα πρώτης τάξεως ερυθρό. Το χρώμα στο ποτήρι είναι χρυσό, κεχριμπαρένιο θα έλεγα, και διαυγές. Μύτη υψηλής έντασης και κλάσης. Αρχικά αναφορές σε καβουρδισμένους ξηρούς καρπούς. Μια αίσθηση καυτής άμμου. Ιώδιο. Τέφρα. Μια διακριτικότατη, υποδόρια σχεδόν και ευγενέστατη αίσθηση οξείδωσης. Το μαύρο ορυκτό καίει στο βάθος. Στη συνέχεια το φρούτο ξεπροβάλλει: αποξηραμένα εσπεριδοειδή και γλυκά, γινωμένα πυρηνόκαρπα. Μνήμες από λιβάνι. Φασκόμηλο και άνθη χαμομηλιού. Μέλι, παστέλι, αλλά και μια υπόμνηση από κακάο. Πυρηνικό, εκρηξιγενές στόμα. Μια πλημμυρίδα συμπυκνωμένων εσπεριδοειδών: πορτοκάλια, μανταρίνια, γκρέιπφρουτ και όλα τα καλά. Αποξηραμένο βερίκοκο, γινωμένο ροδάκινο και γιερμάς. Μνήμες από θεία κοινωνία. Κερήθρα, μέλι. Βοτανικές νότες που παραπέμπουν σε φασκόμηλο και πράσινο τσάι. Η αίσθηση της αναμμένης πέτρας σε κάθε γουλιά. Παχύρευστο με βουτυράτη υφή. Θερμό αλκοόλ και υψηλή οξύτητα. Ατελείωτη επίγευση που χάνεται στο χρόνο. Αν το πιείς, μην πλύνεις το ποτήρι σου για καμιά βδομάδα. Ένας τιτάνας για πολύ ιδιαίτερες περιπτώσεις. Απαιτεί συγκεκριμένη προσέγγιση και ειδική συνοδεία. Μια κατηγορία από μόνο του, αν βάλω οποιοδήποτε νούμερο δίπλα θα το αδικήσω. Εκτός κλίμακας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου